حلقه‏‏ای از آتش

     اقیانوس هند برای رویت خورشیدگرفتگی

    

     پاریس- AFP:

     تنها تعداد کمی از انسان‏های خوش‏شانس، در اقیانوس هند قادرخواهند بود که روز دوشنبه در یک رویداد نادر، مهمان خورشیدگرفتگی حلقوی در یک دیسک تاریک، با تاج حلقوی درخشان در پیرامون قرص تاریک باشند.

    در خورشيدگرفتگی، ماه در فاصله‏ی بين خورشيد و زمین حركت مى‏کند، و سايه‌اش را بر روى موجودات زمین می‏گسترد.

    در يك خورشیدگرفتگی حلقوی، یک جابجایی کوچک در فاصله، که ناشی از شرایط مكانيك سماوى باعث می‏شود که ماه كاملاً سطح ظاهری خورشيد را نپوشاند، رخدادی که فقط در كسوف كامل انجام می‏پذیرد.

     در عوض، براى کسانی‎که مستقيماً زير مسیر گرفتگی ساکن باشند، به‏نظر می‏رسد که کره‏ی ماه، بيشتر سطح خورشيد را مى‏پوشاند و يك تاج حلقوی آتشین از نور خورشيد، سطح تاریک قرص ماه را فرا می‏گیرد.

     براى آنهایی که از حاشیه‏ی مسير اصلی گرفتگی، به تماشای این پدیده خواهند پرداخت، همه‏ی سطح خورشید گرفته نخواهد شد، بلکه بخشی از سطح خورشيد تا حدى پوشیده می‏شود. مثل اينكه يك تکه از آن بریده‌شده باشد.

     بر طبق نظر کارشناس خبره‏ی ناسا، در مطالعات گرفتگی‏ها، فرد اِسـپِناک،در ابتدای مسير از غرب تا شرق، کسوف کامل در دوشنبه ساعت 06:06 به وقت گرينويچ، آغاز و در ساعت 09:52 در شرق، پایان می‏پذیرد.

    گرفتگی، اقيانوس هند و غرب اندونزی را طی‏خواهد كرد و درست در بخش کوچکی از میندانائو در فیلیپین، به پايان مى‏رسد.

    كسوف جزئى در يك نوار وسيع‌تری،شامل یک‏سوم جنوب قاره‏ی آفريقا، ماداگاسكار، استراليا، جنوب شرقى هندوستان، جنوب شرقى آسيا و اندونزى ديده‌خواهد شد.

    این پدیده، تنها خورشيدگرفتگى حلقوى امسال خواهد بود. آخرين پدیده‏ی مشابه در 7 فوريه 2007 رخ داد و پس از دوشنبه، پدیده‏ی مشابه بعدى در 15 ژانويه 2010 رخ خواهد داد.

     اتفاق بزرگ کسوف امسال در 22 ژوئيه، این است که دو کشور پرجمعیت جهان، هندوستان و چین این خورشيدگرفتگى کلى را مشاهده‏خواهند کرد.

     نقشه جزئیات خورشیدگرفتگی دوشنبه ۲۶ ژانویه ۲۰۰۹

جدیدترین تصویر از خورشید بی‏لکه!!!

     سلام

     راستی، به نظر شما، لکه‏های خورشیدی کجا رفته‏اند؟ کی باز می‏گردند؟ و چرا؟ مقاله‏ای درباره‏ی لکه‏های خورشیدی نوشته شده‏است. باید روی بخش خورشید کلیک نمایید تا مقاله‏های قدیمی را ببینید.

كشف دو كمربند سياركي در منظومه همسايه منظومه شمسي

كشف دو كمربند سياركي در منظومه همسايه منظومه شمسي سرويس: علمي 1387/08/07 10-28-2008 13:57:59 8708-03689: كد خبر خبرگزاري دانشجويان ايران - تهران سرويس: علمي مشاهدات تازه با تلسكوپ فضايي اسپيتزر متعلق به آژانس فضايي آمريكا (ناسا) نشان مي‌دهد كه نزديكترين منظومه سياره‌اي به منظومه شمسي ما داراي دو كمربند سياركي است. به گزارش سرويس «علمي» خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، ناسا اعلام كرد: ستاره مركز اين منظومه موسوم به «اپسيلون اريداني» جوانتر، كمي سردتر و اندكي كوچكتر از خورشيد است. از ابتدا اخترشناسان از وجود دو سياره احتمالي در منظومه و در سطح گسترده‌تر يك حلقه خارجي از دنباله‌دارهاي يخي خبر دادند كه شبيه به كمربند كوئيپر در منظومه ما هستند. اختر شناسان اسپيتزر هم اكنون مي‌گويند اين منظومه همسايه همچنين داراي دو كمربند سياركي است كه يكي تقريبا در همان نقطه كمربند منظومه شمسي و ديگري بين كمربند اول و حلقه دنباله دار واقع شده است. به گفته اخترشناسان مهمترين تفاوت بين اين منظومه و منظومه ما وجود حلقه اضافه از مواد سازنده سياره‌يي است. http://news.parseek.com/Url/?id=2629544 انتهاي پيام كد خبر: 8708-03689

در لحظه‏ی نگارش این متن، آخرین تصویر سوهو از خورشید نشاندهنده‏ی غیبت لکه‏هاست:

برای دیدن تصویر در اندازه‏ی واقعی کلیک کنید.

ساده‌ترين روش برای تعيين سمت قبله

    در روزهاي هفتم خرداد و ۲۵ تير، هنگام ظهر شرعي (اذان ظهرِ) مكه، خورشيد دقيقاً عمود بر كعبه است و اين سبب مي‌شود شاخص در مكه سايه نداشته باشد؛ از اين رو فرد در هر مكاني كه قرار داشته باشد، خلاف سايه او سمت درست قبله را نشان مي‌دهد.

    رسا: مركز تحقيقات و پژوهش‌هاي فلكي ـ نجومي ساده‌ترين روش براي تعيين سمت قبله در روزهاي هفتم خرداد و ۲۵ تير را اعلام كرد.

    محمد صالح نجف، مدير مركز تحقيقات و پژوهش‌هاي فلكي ـ نجومي وابسته به دفتر حضرت آيت‌الله سيد علي سيستاني، در گفت‌وگو با خبرنگار خبرگزاري رسا، ساده‌ترين روش براي تعيين سمت درست قبله در دو روز از سال را اعلام كرد.

    وي با بيان اين‌كه قبله يابي از مباحث بنيادين علم و نجوم اسلامي است و دانستن جهت آن در بسياري از عبادات ضروري است، يكي از شيوه‌هاي دقيق قبله يابي را استفاده از سايه شاخص به هنگام زوال ظهر مكه مكرمه در دو روز از سال دانست كه امسال روزهاي هفتم خرداد و ۲۵ تير است.

    نجف افزود: در روزهاي هفتم خرداد و ۲۵ تير، هنگام ظهر شرعي (اذان ظهرِ) مكه، خورشيد دقيقاً عمود بر كعبه است و اين سبب مي‌شود شاخص در مكه سايه نداشته باشد؛ از اين رو فرد در هر مكاني كه قرار داشته باشد، خلاف سايه او سمت درست قبله را نشان مي‌دهد.
    وي تصريح كرد: براي آن‌كه اين عمل به دقت انجام گيرد، مي‌توان از يك وسيله عمود بر زمين مانند نخ يا ميله استفاده كرد كه خلاف جهت سايه آن نشان‌گر جهت قبله است.

    مدير مركز تحقيقات و پژوهش‌هاي فلكي ـ نجومي ادامه داد: ظهر شرعي مكه به وقت رسمي ايران در روز هفتم خرداد، ساعت ۱۳:۴۸ و در روز ۲۵ تير، ۱۳:۵۷ است و تعيين قبله بايد در اين زمان‌ها صورت بگيرد.

     نجف در پايان خاطرنشان كرد: اين اتفاق نجومي، كه در آن خورشيد بالاي كعبه قرار مي‌گيرد، گاهي در روزهاي هشتم خرداد و ۲۴ تير نيز صورت مي‌گيرد، ولي امسال همان دو روزي است كه پيشتر اعلام شده است.

    گفتني است، علاقه مندان براي كسب اطلاعات بيشتر مي‌توانند به پايگاه اينترنتي اين مركز به نشاني www.nojumi.org مراجعه كنند و يا با شماره تلفن [phone] ـ ۰۲۵۱ تماس بگيرند

دوره جدید (11ساله) طوفان های خورشیدی آغاز می شود.

ترجمه متن زیر به زودی:

New solar storm cycle starting

Publication date: 16 January 2008

Solar Cycle 24 began last week, according to the US National Oceanic and Atmospheric Administration (NOAA).

 

A violent sunspot started the new 11-year long solar season, creating a ‘space climate’ of magnetic storms and strong solar winds that will probably disrupt power grids, satellite communications, global positioning systems, mobile phones and even automated teller machines.

 

NOAA's Space Weather Prediction Center is predicting the space climate for the new solar season by issuing warnings and alerts, updated every three hours, on its website. The new sunspot – number 10,981 since NOAA began numbering them in January 1972 – is the harbinger of a new solar season because it is located in the Sun's northern hemisphere, which is historically where new sunspots appear at the beginning a new cycle. The new season will build intensity over the next five years, likely peaking around 2012, forecasters said.

 

The latest solar flare appeared at 27 degrees North and had negative polarity, which is indicative of new solar cycles according to the NOAA. Despite its appearance in the northern hemisphere, NOAA expects the Sun to continue exhibiting equatorial sunspots for at least for a few months until the new cycle prevails. The appearance of polar magnetic fields in the next few months could downgrade NOAA's prediction to a weak Solar Cycle 24. However, the violent start portends an active solar season.

 

The high energy levels emitted by the Sun during a storm season can disrupt radio transmissions, damage communications satellites and even knock out land-based electrical transmission lines.

اوليــسه (Ulysses)

                                                                                  لوگوي يولسيس

موقعيت:

در حال کار

هدف:

پايش قطب‌هاي خورشيد –اگر ما خورشيد را بشناسيم که چطور رفتار مي‌کند و بر روي منظومه شمسي چه تاثيري مي‌گذارد براي کشف محيط ستاره‌هاي ما اهميت بسياري دارد.

اين صفحه را براي خود ثبت کنيد: http://www.esa.int/science/ulysses

براي دريافت جزئيات و اطلاعات علمي و فني بيشتر از برنامه و ماموريت‌هاي علمي – فضايي با زبان اصلي به لينک زير سر بزنيد. جزئيات بيشتر به زبان اصلي  ترجمه اين جزئيات را در کادر زير بخوانيد:

يوليسيس 17 سال است که در فضا به سر مي‌برد.

 

تاريخ پرواز:	06-Oct-1990 11:47 UT
پايان ماموريت:	فعلا تا مارس 2008
ابزار پرتاب:	شاتل فضايي Discovery STS-41
جرم پرتابه:	367 kg
وضعيت ماموريت:	فعال

مدار:

يوليسيس در 6.2سال در مداري زير 80درجه صفحه گرفتگي‌ها به‌دور خورشيد مي‌گردد.

موفقيت‌ها:

يولسيس اولين بررسي و کاوش همه‌جانبه فعاليت خورشيدي از محيط پيرامون خورشيد، از ناحيه استوا به سمت قطب‌ها را هدايت کرده‌بود. نتايج حاصله تا اين تاريخ، شامل جزئيات اولين اندازه‌گيري بادهاي خورشيدي در ناحيه قطب‌هاي خورشيد هنگام بيشينه و کمينه فعاليت‌هاي خورشيدي، کشف شارش يکنواخت مغناطيسي خارج شده از خورشيد در همه عرض‌ها، کشف بسته‌هاي انرژي محيط خورشيد، کشف غبارهاي بين ستاره‌اي در منظومه خورشيدي، و اولين اندازه‌گيري مستقيم اتم‌هاي هليوم بين ستاره‌اي در منظومه شمسي است.

http://ulysses.esa.int/science-e-media/img/09/30985_uu2.jpg

يوليسيس و خورشيد

ماموريت:

هدف علمي اصلي از قراردادن فضاپيماي مشترک سازمان فضايي اروپا و امريکا ماموريت در عمق فضا، اين است که اولين اندازه‌گيري از نواحي ناشناخته فضاي بالاي قطب‌هاي خورشيد انجام پذيرد.

پانزده سال در فضا ( در سال 2007 اين ماموريت 17ساله است )

تکنسين‌ها در حال کار روي يوليسيس در مرکز آزمايش‌ها

آزاد شدن يوليسيس از سفينه فضايي

ماموريت يوليسيس از ديد هنرمندان

مدار پرواز يوليسيس

يوليسيس و خورشيد

ماموريت:

يوليسيز، اولين ماموريت براي مطالعه فضاي بالا و پائين قطب‌هاي خورشيد است. داده‌هاي يولسيس به دانشمندان داده‌مي‌شود تا در اولين نگاه تاثيرات متغيري که خورشيد بر فضاي پيرامون آن مي‌گذارد، بررسي شود.

اوليسه در همسايگي مشتري

ويژگي:

اگر دانشمندان تصويري کامل از خورشيد بسازند، (که چگونه کار مي‌کند؟، و اثراتش بر منظومه شمسي ما چيست؟) براي شناخت محيط پيراموني ستاره‌ها ضروري ‌است. به‌طور خاص، اين ماهواره توفان‌هاي خورشيدي را مطالعه مي‌کند. اين توفانها به صورت بي‌وقفه‌اي از خورشيد مي‌وزند و حباب‌هاي بزرگي در فضا به نام خورشيدکره (heliosphere) ايجاد مي‌نمايند.

باد خورشيدي فوران پلاسمايي از اتم‌هاي باردار و الکترون‌هاست که از سطح خورشيد به بالا پرت مي‌شود و هليوسفر را پر مي‌کند. اين "باد" با باد روي زمين متفاوت است، اما مي‌تواند بسته به شفق و توفان‌هاي مغناطيسي، شوک‌ها و وزش ناگهاني آن، بر آب و هواي ما تاثير بگذارد و مي‌تواند به ماهواره‌ها، منابع تغذيه، و مخابرات آسيب برساند.

اوليسه در سال 1990، بوسيله يک شاتل فضايي ناسا براي يک سفر بي‌سابقه اکتشافي به فضا پرتاب شد. گرانش سياره مشتري آن را به‌سوي مدار خودش متمايل‌‌کرد و روي قطب‌هاي خورشيد برد. با يک مجموعه از حس‌گرهاي پيچيده براي اندازه‌گيري کميت‌هاي غيرقابل رؤيت: "بادها، اتم‌ها ذرات غبار و ميدان‌هاي مغناطيسي" که دائما در فضاي اطراف خورشيد وجود دارند، از 300ميليون کيلومتري قطب‌هاي بالا و پايين خورشيد، ناحيه‌اي که تا قبل از آن مورد مطالعه و بررسي قرار نگرفته‌بود، گذشت.

اوسيليه از همه زوايا بادهاي خورشيدي را مورد کنکاش قرارداد، اولين تصاوير سه‌بعدي از هليوسفر (خورشيدکره) را توليد کرد، دريافت که بادهاي خورشيدي از نواحي سردتر به سوي قطب‌هاي خورشيد مي‌وزند تا ₃/^2 خورشيدکره را بپوشانند، و با سرعت يکنواخت 750کيلومتر در ثانيه بوزند، خيلي سريع‌تر از باد 350کيلومتر در ثانيه که از ناحيه استواي خورشيد مي‌وزد.

فضاپيما

اوليسه با رنج کاملي از تجهيزات علمي فراگير مجهز شده‌است. اين ابزارها قادرند بادهاي خورشيدي، ميدان‌هاي مغناطيسي، ذرات پرانرژي، امواج راديويي و پلاسما، غبار و گاز، اشعه ايکس و امواج گاما را آشکارسازي کرده و اندازه‌گيري نمايند. اين مجموعه آزمايش‌ها به دانشمندان در شناخت خورشيد و فهم هليوسفر آن، و شايد نفوذ و تاثير خورشيد بر زمين و اقليم و آب و هواي زمين کمک خواهد کرد.

سفر

پس از پرتاب، اوليسه در فوريه 1992 به مشتري رسيد، به‌کمک مانور جاذبه که فضاپيما را به مدار بي‌مانند خورشيدي خودش برد. در سال 1994 از بالاي قطب جنوب و در سال 1995 از بالاي قطب شمال خورشيد گذر کرد. اوليسه دور دوم مدارش را آغاز کرد، در سال2000 ميلادي دوباره به قطب جنوب و يکسال بعد قطب شمال خورشيد رسيد. در آن زمان، خورشيد در بيشينه چرخه فعاليت 11ساله خودش بود. اوليسه مجددا به سمت بازوي طولاني‌تر مدار مشتري (از چرخه شش‌ساله‌اش به دور خورشيد ) بازگشت.

تاريخچه:

ايده ارسال يک کاوشگر براي کشف بخش‌هايي از فضاي دورتر ازسطح گرفت‌هاي منظومه شمسي ( مدار گردش ماه و خورشيد ) خيلي جديد نيست. در سال 1959 اولين اشاره از يک ماموريت فراتر از مدار زمين و ماه مطرح گرديد. اگرچه اينکه چطور بتوانند اين مسافت طولاني را فرماندهي و هدايت کنند، چطور از گرانش و جاذبه استفاده نمايند و نيازهاي بسيار ديگري براي دانشمندان علم فضا، ناشناخته‌بود.

ماموريت‌هايي نظير پايونير 10 و 11 راه بخشي از علم مورد نياز را نشان داد، که جاذبه و نواحي پر تشعشع آن تا حد امکان کمک‌مي‌کند، نظير همسايه بعدي مشتري، مي‌تواند توسط سفينه فضايي پيموده‌شود.

اروپا و ناسا حدود سال 1970 امکان يک ماموريت خارج از مدار گردش زمين به‌دور خورشيد (‘out-of-ecliptic’ =OOE ) را مطالعه‌کردند. ماموريت مي‌تواند در نظر گرفته‌شود از دو فضاپيمايي که پرواز مي‌کنند در ساختار فراتر از مشتري و سپس يکي از آنها به سمت قطب شمال خورشيد و ديگري به سوي ناحيه جنوبي خورشيد هدايت مي‌شود. دو فضاپيما در قطب‌هاي مقابل از يکديگر قادر خواهند بود تا تقريبا به‌طور کامل از خورشيد نگاشت کند. ماموريت در سال 1976 تصويب شد، در سال 1997 تجهيزات مورد نياز براي ارسال انتخاب شد، و موقتا فوريه سال 1983 براي پرتاب در نظر گرفته‌شد.

حدود سال 1980، ناسا روي شاتل فضايي تمرکز کرده‌بود. در بخشهاي ديگر از برنامه‌ فضايي‌ شامل دومين ماموريت فضاپيمايOOE کاهش بودجه پديد آمد. به‌هرحال سازمان فضايي اروپا قصد داشت با تک‌ماموريت يک فضاپيما، با استفاده از فضاپيما اروپايي و نصف تجهيزات نصب‌شده ايالات متحده، پيش‌تاز باشد.

اکنون اوليسه تغيير نام داد، وقتش‌بود که در مي 1986 از يک شاتل فضايي پرتاب شود. در ژانويه 1986، فضاپيماي اوليسه به مرکز فضايي کِنِدي برده‌شد تا آخرين مقدمات پرتاب فراهم شود. در 28 ژانويه 1986 فاجعه چلنجر رخ‌داد و همه پرتاب‌ها و در نتيجه اوليسه نيز به‌طور اضطراري متوقف شد. فضاپيما آزاد شد و مجددا به اروپا بازگردانده‌شد.

زماني که در سال 1989 برنامه پرتاب‌ها از سرگرفته‌شد، اوليسه فرصت جديدي براي پرتاب در سال 1990 را به‌دست‌آورد و در 6 اکتبر 1990 با موفقيت پرتاب گرديد.

مشارکت:

اوليسه ماموريت مشترک سازمان‌هاي فضايي اروپا و امريکاست. ماموريت عمليات را ESA مديريت کرده، فضاپيما را آماده کرد و توسط Dornier Systems آلمان (نام جديد آن Astrium است) ساخت. ناسا شاتل فضايي کاوشگر را براي پرتاب آماده کرد و کارهاي بعدي را براي قراردادن اوليسه در مدار صحيح برعهده داشت. علاوه برآن NASA مولد ترموالکتريک راديوايزوتوپ که توان فضاپيما و شاتل را تامين مي‌کرد، تهيه کرد.

 

بخش‌هاي ESTEC  و ESOC سازمان فضايي اروپا اکنون زيرنظر JPL (Jet Propulsion Laboratory = آزمايشگاه هدايت و راندن جت) ناسا مديريت مي‌شوند. تيم‌هايي از دانشگاهها و موسسات تحقيقاتي در اروپا و ايالات متحده تجهيزات علمي را فراهم مي‌کنند.

آخرين به‌ورزآوري: 22 نوامبر 2005